Column | Geknipt & geschoren (tijdelijk)

Wp 20170720 09 28 16 pro1Het is een kwestie van smaak. De ene buurtbewoner geniet van vrolijk opsprietende natuur met spontane bloemetjes ertussen. Eco kan heel mooi zijn. Anderen zijn meer de types van een strakker biljartlaken. Niet alleen vanwege het geordende decor, ook om in het hoge gras niet onaangenaam verrast te worden door dat bruine goedje onder de schoen of aan de kleding van je spelende kinderen. De confrontatie met het verborgen (en soms ook openlijk) ongenoegen van hondenpoep is en blijft een hot item in de wijk. 

De categorie ‘strakke matje’ is weer een tijdje aan de winnende hand. Afgelopen week werd de grasmat weer geknipt & geschoren. Geen kunststukjes, maar één lengte en model: glad. De gemeentelijke ‘tondeuse’ raast op standje 1 door en rondom de wijk. Met een lange maai-arm maakt ze korte metten met alle doorgeschoten groen en rotzooi dat er in ligt. Hier en daar liggen nog keurige walletjes scheersel als waren het verloren haren. 

Een paar flinke hemelse wasbeurten hebben ervoor gezorgd dat op een aantal plekken de door de zomerdroogte aangewakkerde penetrante pislucht uitgespoeld is. In plaats daarvan was er eventjes mijn favoriete geur: de geur van vers gemaaid gras – heerlijk!

Maar de strijd tussen lang en kort begint onmiddellijk weer van voren af aan. De natuurliefhebbers beginnen op nul, maar zullen spoedig de inhaalrace beginnen. Om daarna de ontstane orde weer te overwoekeren. Ook de honden en hun baasjes met de vaste plas- en zitstekjes gaan hun terrein heroveren. Het zijn de vaste ritmes van jaargetijden en menselijke gewoonten. De geschiedenis herhaalt zich. Niets nieuws onder de zon. Het is komkommertijd.